Το HMB (β-υδροξυ-β-μεθυλοβουτυρικό οξύ) είναι ένας βιοενεργός μεταβολίτης του απαραίτητου διακλαδισμένου αμινοξέος λευκίνη. Παράγεται φυσιολογικά στον ανθρώπινο οργανισμό μέσω του μεταβολισμού της λευκίνης, ωστόσο οι ενδογενείς ποσότητες που σχηματίζονται είναι ιδιαίτερα μικρές (περίπου 0,2–0,4 g ημερησίως) και δεν επαρκούν για να επιφέρουν σημαντική εργογόνο ή αντικαταβολική δράση. Για τον λόγο αυτό το HMB χρησιμοποιείται ευρέως ως συμπλήρωμα διατροφής. Σε βιοχημικό επίπεδο, το HMB δρα κυρίως μέσω της μείωσης του μυϊκού καταβολισμού και της υποστήριξης της μυϊκής πρωτεϊνοσύνθεσης. Συγκεκριμένα, αναστέλλει τη δραστηριότητα του συστήματος ubiquitin–proteasome, το οποίο αποτελεί τον κύριο μηχανισμό διάσπασης των μυϊκών πρωτεϊνών, περιορίζοντας έτσι τη μυϊκή αποδόμηση που παρατηρείται σε συνθήκες έντονης άσκησης, θερμιδικού ελλείμματος, μεταβολικού στρες ή ασθένειας. Παράλληλα, το HMB έχει αποδειχθεί ότι ενεργοποιεί την αναβολική οδό mTOR, η οποία παίζει κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση της μυϊκής πρωτεϊνοσύνθεσης, συμβάλλοντας στη διατήρηση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην αύξηση της άλιπης μυϊκής μάζας. Επιπλέον, το HMB φαίνεται να ενισχύει τη σταθερότητα των μυϊκών κυτταρικών μεμβρανών, προάγοντας τη σύνθεση χοληστερόλης εντός του μυϊκού κυττάρου, γεγονός που μειώνει τη μυϊκή βλάβη που προκαλείται από μηχανικό ή μεταβολικό στρες. Ως αποτέλεσμα αυτών των μηχανισμών, η συμπληρωματική χορήγηση HMB έχει συσχετιστεί με μειωμένους δείκτες μυϊκής καταστροφής, ταχύτερη αποκατάσταση μετά την άσκηση, βελτίωση της μυϊκής αντοχής και της δύναμης, καθώς και καλύτερη διατήρηση της μυϊκής μάζας. Στην αγορά διατίθεται κυρίως σε δύο μορφές: το HMB-Ca (άλας ασβεστίου), το οποίο χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη σταθερότητα αλλά βραδύτερη απορρόφηση, και το HMB-FA (ελεύθερη οξική μορφή), το οποίο παρουσιάζει ταχύτερη απορρόφηση και αυξημένη βιοδιαθεσιμότητα. Η συνολική επιστημονική βιβλιογραφία κατατάσσει το HMB ως ένα ασφαλές και καλά μελετημένο συμπλήρωμα, με ιδιαίτερα έντονα οφέλη σε αρχάριους αθλητές, σε περιόδους έντονου προπονητικού ή θερμιδικού στρες, καθώς και σε πληθυσμούς με αυξημένο κίνδυνο μυϊκής απώλειας, όπως ηλικιωμένοι ή άτομα σε φάση ανάρρωσης.